atları vururlar sevgilim!

ayağı kırılan
o rüzgâr yeleli atları
vururlar!

en çabuk ölümü seçerler

acı çekmesin diye
kurda kuşa yem olmasın diye
tek atışta
tam alnından vururlar!

sen v u r m a d ı n

beni hayattan koparacak en kolay ölüm
tetiği çekmendi
o lanet tetiği çekmedin!

Azrail gibi dikildin başucumda

-hadi vur beni diye yalvaran gözlerime
baktın…
baktın…
sesini dudaklarının namlusunda saklayıp
sustun…
bir mezar taşı gibi sustun…

o gün bugündür
ayağı kırık bir at gibi
kırık bir kalple
kendimi sürüyerek yaşadım

-alt tarafı bir aşk
-unuturum olur biter dedim
u n u t a m a d ı m

yapıştı yakama
mutsuzluğun fosilleşmiş cesedi
sensizliğin karanlık gayyasından
bir türlü çıkamadım

sana olan aşkımı
kadehlere gömdüm
kadehin dibinde ya bir pişmanlık
ya da söyleyemediğim bir söz kaldı

dumanın bitse de
ateşi sönmedi sevdamın
kül içinde
nar-ı cehennem köz kaldı