elmadağın bayırında bir ışık hüzmesi
her nefeste adınla çiçek açar gülcesi
rüzgârı sır fısıldar efsunlu gece doğar
cennetin kokusu var nefesinin tümcesi

kör kuyu çile gam hepsi aşkınla söner
özlemin boşluğunu sevda vuslatı örter
dindi yürek boranı dağıldı bütün keder
suretin usulca iner geceyi nûrâ böler

çatlayan bu toprağa sürünce ayak izin
derelerde duyulur sesi engin dağların
yakamozlar uyanır suya düşer gölgesi
çöller bile yeşerir o senin endamınla

sevginle yolların yokuşu düze döner
çalı diken gül açar yel türkünü söyler
göğsümden aşkın havalanır coşar
Yüzün gelir aniden kalbime vurur

yaban güllerin açar sümbül izinde
dağlar dile gelir titrer gece sesinle
kuru ağaç durur yemişe sen sevince
her sabah tazelenir bu can seninle

Rüzgâr kesilir de dağda efsunla gün doğar
kuşlar kanat çırparak göğün bağrında uçar
zeytin karası gözde memleket aşkı tüter
ceylanlar su içerler aşkın saf pınarından

kurak iklim içinde sen sihirli pınarsın
topraktan fışkırır canıma can katarsın
çölün kalbini delen o gizli vahamdasın
ömrüme ışık tutan bitmez hikayemsin