İnsan,
başına gelecek acılar yüzünden değil,
henüz yaşanmamış vedaların gölgesinde yoruluyor.
Bir çiçeği severken
solacağı günü suluyor.
Bir kuşu gökyüzüne bırakırken
döneceği dalı hesaplıyor.

Oysa hayat,
hesap yapanların değil,
kendini bir zamana emanet edebilenlerin omzunda büyüyor.
Bir gün,
avuçlarını açmayı dene.
Göreceksin.
Sımsıkı tuttuğun hiçbir şey
orada kalmak istemiyormuş.

Ve usulca dokunduğun bazı şeyler,
sen bıraksan bile
içinde yaşamaya devam ediyormuş.
Birini severken
ömrünün son sayfasını okuma.
Çünkü hiçbir kitap,
kapağını açtığın gün
son cümlesinin okunmasını hak etmez.

Bugün yanında duran insanı,
yarın gidebilir diye sevme.
Bugün yanında durduğu için sev.
Çünkü korku,
geleceğin uydurduğu bir dildir.

Aşk ise,
yalnızca
şimdiki zamanı konuşur.
Belki de bütün ömrümüz boyunca
yanlış yaptığımız tek şey şuydu.
Mutluluğu yaşamak yerine,
onu kaybetmenin provasını yaptık.
Ve perde hiç açılmadan,
alkış bekledik.