Zamanın sensizlikle geçtiği o dilsiz zemin,
Suskun bir zebanda saklı, derin bir emin.
Tadına doyulmayan o eşsiz hasretin özü,
Adını koyamadığım, sensin gönlün son közü.
Umarsız bekleyişlerin tanımı yok, inan bana,
Vurgun bir gönül bu, mahkum olmuş tek sana.
Müptelası olduğum o düşler yoruyor artık,
Hayallerle avunmak, yüreğe en büyük artık.
Gitme ne olur, yılların ağırlığı çökerken üstüme,
Yangın yeri olur yüreğim, dönerim kördüğümüme.
Gözlerim soğurken hayattan, sensizlik bir kuyu,
Sensiz yaşamak sanki, derin bir ölüm uykusu.
Gündüzlerimin gülü, gecelerimin bülbülü ol,
Bu gizemli hayatı, mutlulukla seninle doldur yol.
Müsaade et de kalbin, vuslatla huzuru bulsun,
Adını koyamadığım sen, artık dünyamda son bulsun.
Emeğinize ve yüreğinize sağlık değerli şair. Okuduk, beğendik, hislerinizi yürekten paylaştık. Bu içten ve derin anlatımınızı alkışlarız.

“Adını Koyamadığımsın” şiiri, ismini bulamadığımız ama kalbimizde derin iz bırakan duyguların en saf hâlini dile getiriyor. Şair, suskunluğun ve özlemin içinden bir çığlık yükseltmiş; her dize, gizemli bir sevdanın yankısı gibi.

🌹 Kaleminize sağlık, gönlünüze bereket.
👏 Böylesi içten bir şiir, okuyanın ruhuna dokunuyor.
🎉 Şairi kutluyor, ilhamının daim olmasını diliyorum.

Sevginin en saf ama aynı zamanda en çaresiz halini bu kadar çıplak anlatmak yürek ister. 'Adını koyamadığım' ifadesi, aslında kalbimizde yer edip de sözcüklere sığdıramadığımız o büyük duygunun en güzel karşılığı olmuş. İnsanı kendi içsel boşluğuna doğru bir yolculuğa çıkaran, her dizesiyle hüzün ve özlem kokan, derinlikli bir kalem."