Kalemin Dili

Gecenin karanlığında, gümüş tüyler dolanır parmak uçlarına,
Bir düşünce yankılanır, yankılanır zamanın ötelerine kadar.
Sessiz sözler, kalemin ucunda dans eden bir rüya;
Kâğıt kadar saf, mürekkep kadar karanlık, derinden akan.

Gözlerin kapalı, içindeki deniz dalgalanır,
Harfler deniz kabukları gibi kıyılara vurur.
Bir soluk, yıldızlar gibi parlayan kelimeler,
Kırılgan bir ağ örer, sessiz bir ezgiyle fısıldar.

Kalbini aç, der kalem, mızrak gibi keskin ve ağır,
Her cümle, bir çığlık, sessiz bir yankı gibi.
Gökyüzü, sonsuzluğun derin mavi kadifesi,
Duyguların tınısı, aşkın bir melodisi gibi.

Rüzgârda savrulan yapraklar gibi titre,
Her harf bir umut, bir hüzün damlası gibi.
Kelimeler, kalbinde yankılanan eski bir şarkı,
Zamanın ve sessizliğin yankısı gibi suskun.

Bir anın içinde saklı, geçmişin izleri,
Düşler, düşler ki bir zamanlar gerçekti.
Duyguların yankısı, kalemin dilinden dökülen sözler,
Hafızanın derin kuytularında yankılanır, kaybolur.

Kalemin dili, kadim bir lisanın yankısı,
Her kelime bir sır, bir kapı açar derinliğe.
Unutulmuş anılar tozlu raflarda saklı,
Bir fısıltı, bir ninni gibi, kalemle dans eder...