Düşman Sevgilim

Açıtıyor içimde yankılanan bu suskun sevginin kökleri,
Beni hatırla, diye fısıldıyor geceler boyu etrafımda dönen anılar.
Yaktığım bir mumun alevi gibi, iz bırakmak istiyorum sana,
Çünkü iz verirsem beni asla unutmazsın, biliyorum.


Zaman gelir, hatıralar boşluğun gölgesinde erir,
Ve ateş kalbime kök salar, büyür sessizce.
Gözlerimde nefretin yankıları, senin yokluğunda çoğalır,
Yaban ellerde, yitip giden bir aşkın izleri hapsolmuş.


Bak, nasıl da yıpranır her umut kırıntısı,
Her söz, yarım bırakılmış bir hikayenin parçası gibi,
Senin ardında bıraktığın sönmez bir iz var,
Ve ben, onun külünde yaşamayı öğrendim.


Bir çığlık gibi boğazımda düğümlenen kelimeler,
Her biri birer yitik yıldız, karanlık gökyüzünde.
Seninle yaşanan her anı, şimdi bir yıkım şarkısı,
Ve ben, sesini duymak için yanıyorum yeniden.


Sensiz geçen anlar, bir hayal huzmesinin içinde kaybolmuş,
Kalbimdeki yangın, içten içe tükenmeyen bir umut.
Zamanın ilmek ilmek ördüğü bu bağ çözülmez benden,
Çünkü ben, senin yankınla var oluyor, yok oluyorum.


Ağırdır yokluğun, bir dağın zirvesindeki yalnızlık gibi,
Ve ben, bu yalnızlığı seninle bölüşmek istedim hep.
Ama şimdi, yaban ellerde yankılanan bir suskunluk kaldı geriye,
Ve sen, hatırlanmaya değer bir düşman sevgilisin, sonsuzlukta.