Anne,

bugün Küçük Ayşe olacaktım.

Öğretmen öyle dedi.

Ezberledim.

"Küçük Ayşe, ne yapıyorsun?’

"Bebeğime bakıyorum."

Benim bebeğim yoktu.

Bezleri sarıp bebek yapacaktım.

Bir günlüğüne anne olacaktım.

Akşam olunca iki gömleğin geldi aklıma.

Hani gönderdiğin.

Şile bezinden.

Bembeyazdı.

Yakalarında çiçekler vardı.

Parmakların hâlâ içlerindeydi.

Sabah kar vardı.

Gömlekleri öğretmenime uzattım.

"Giydireyim" dedi.

Üzerimdekileri çıkarmaya başladı.

Bir.

İki.

Üç.

Dört.

Beş.

Altı.

Yedi.

Sekiz.

"Üşüdüm öğretmenim."

Gülümsedi.

"Ne kadar zayıfmışsın.."

Ben

üşümeye devam ettim.

Sonra gömlekleri eline aldı.

"Çok güzel bunlar."

"Ama çok ince."

"En üste giyerim" dedim.

En üstte sen vardın.

Dışarıdan tören sesleri geldi.

Bütün çocuklar

bir yere baktı.

Ben yokluğuna.

Sonra

Küçük Ayşe olamadım.

Okulun arkasına gidip saklandım.

Tören bitti.

Eve gelince

sana bir mektup yazdım.

Göndermedim.

Belki hâlâ çocukluğumun katlanmış bir yerindedir.


Hatice Güzen