yukarı çıktım

şehir
benden önce küçüldü

sigaramın dumanı
benden önce indi

ben
Haliç’e doğru
yürür gibi indim

su
şehrin içinden geçmiyor

şehir
suyun içinden geçiyor

"şükür" dedim
fısıldayarak

yüzümde
bir huzur

tam köşeyi dönerken
bir çocukla karşılaştım

gülüyordu

elinde
yolu soran ince bir çubuk

yer
onun için
gözle değil
dokunarak açılıyordu

çubuk
taşa değdikçe

şehir
başka bir yerinden konuşuyordu

çarpışmadık diye sevindim

o
görmeden
gülümsüyordu

yukarıdan bir ses
"gel artık" dedi

o
"gelirim" dedi

çubuğu
yerin hafızasını yokluyordu

ama

gittiği yer
benim gördüğüm yer değildi

utandım

gördüğüm şey
eksildi

iki adım geri gittim

Haliç’e baktım

görmek
sınırsızdı sanıyordum

bir çocuk
içimi geçti


Hatice Güzen













Bu şiiri birkaç ay önce paylaşmıştım.
Çok sıkıcı gelmez umarım tekrar paylaşıyor oluşum.


Herkese selam, saygı ve sevgiyle