Belki de seni sevmedi
Yalnızca kendi karanlığından kaçıyordu belki de...
Kimbilir hangi boşluktayken tutunmuştu yüreğine
Sarıp sarmalamıştı kendine
Hayal kurmuş
Tutunmuştu hayata
Bilemezsin ki
Hem nereden bileceksin
Bir hevesmiydi
O anlık bir zevku sefa
Yada varlığına bir arzumu bilinmez
Öylesineydi belkide
Diyorumya hep kendime
Geçici bir sığınaktın onun fırtınasında,
Yüreğindeki acının tutunduğu tebessüm gibiydi
Geldi ve geçti
Senide unuttu gitti çoktan
ve
Ve herşey bitti
Geriye sadece yaşanmışlığın gölgesi kaldı.
Bir hevese kurban verilen an
Bir arzuya yenik düşen zamanın öç alışı gibiydi
Yani seni değil içindeki boşluğu doldurdu
Acıyı dindirdi seninle
Gelip geçeceğini bile bile
Kabul et artık
Harcadı seni
Sahte gönül oyunuyla
Alkışlar kesildi, ışıklar söndü birer birer...
Ve sonra perdesi indi sahnenin
o çekip giderken sahne arkasından
Sen
Sen öylece izleye kaldın
Oyun sonunda

Hazin bir vedaydı geride bıraktığı,
ve bu senaryonun bir adı vardı
Karakalemle yazılmış, sessizce oynanmış...

Gönül Oyunu

...ve perde kapandı.



KEREM_