Ey sevgili…
Uzakta olsan da gönlüme sevgin yakın.
Birden vedasız gidersem, üzülme sakın.
Başucuma gelip mezar taşıma dokun,
İçini çekerek ağlama sakın!

Bir zaman yok oldu sevdiğimle kurduğum düşler…
Şimdi ise sadece mezarımın üstünü süsler.
Adımı anınca nemlenen gözler…
Acı ile söylenen dua niyetine sözler…

Bir ömür adamıştım, sana idi nazım.
Hayatta iken gelmedi bir türlü baharım, yazım.
Şimdi ise kuru daldır solmuş bedenim,
Hareketsiz niyazım…
Tebessüm ederek gülemedi istiğfarım mezarım.

Üstümde toprak, altımda döşeli soğuk taş…
Yaşadığım ömür, gözümde koca bir yaş.
Şu fani dünyadan gidişim ile gönlüm boş…
Sevmeyenlerinde gönlü hoş…
Dualar mezarımda coştu.

Gelmedin yanıma son nefesimde…
Adını sakladım kalbimin en güzel köşesinde.
Seni aradım hep sevda bahçesinde…
Sadece sevgim hapsoldu gönül kafesimde…
Çaresiz yatıyorum mezarımda.

Yıllardır beslediğim sevdamı bir anda toprağa serdim.
Sevdiğime kavuşmaktı en büyük isteğim.
Yokluktu tek büyük derdim.
Katıksız sevdama sadakat sözümü verdim.
Son bir kez gelirsin, beklerim mezarıma…
*Dinçer Dayı