İnsan bazen öyle bir inanır ki,
doğru bildiğine tapar.
Uğruna gecesini gündüzüne katar.
Uğruna evladını bile feda eder sanır.

Ama bilmez ki,
en büyük imtihan
inandığın şeyin seni sınamasıdır.

Ben de inandım.
Bir çocuğu adam ettim.
Ekmeğimi böldüm,
duamı kattım.
Elinden tuttum,
nişan almayı öğrettim.

"Doğruyu vur" dedim.
"Eğriye sapma" dedim.
En iyi nişancı sen ol dedim.

Sonra bir gün baktım,
nişangah bana dönmüş.

Ve anladım ki;
İnsan inandığı şeyler uğruna
telafisi zor hatalar yapabilir.

Şair ne güzel demiş:
"Yetiştirdiğim en iyi nişancı
vurdu beni.."

Kurşun bedenime değil,
inancıma saplandı.
Yaram kapanmaz.
Çünkü vuran yabancı değil,
benim eserim.

Şimdi anlıyorum;
Bazı doğrular vardır,
uğruna ölünür.
Bazı doğrular vardır,
uğruna öldürülürsün.

Dinçer Dayı