Bu nasıl bir sevmektir ki, dünün pişmanlığını affeder, yarının ihtimalini susturur da yalnızca "şimdi"nin alnına secde eder?

Bu nasıl bir sevmektir ki, "Acaba?" kelimesini dilinden değil, kaderinden siler?

Çünkü şüphe, aklın çocuğudur; sevgi ise ruhun... Ruh, hiçbir zaman hesap makinesi taşımamıştır.

Böyle bir sevmenin matematiği yoktur. Eksilerek çoğalır, sustukça konuşur, vazgeçtikçe kök salar. Bir insana değil; o insanın yaratıldığı hikmete bağlanır.

Sevdiği kadının gözlerine bakarken yalnızca güzelliği görmez. Allah'ın yaratma sanatını da görür. bugüne kadar gelen bütün mucizelerin hepsini görür.

İnsan çoğu zaman sevdiğini mutlu etmek ister.
Ama böylesine seven biri...
Sevdiğinin acısını bile kendi ömrüne misafir etmek ister.
Çünkü onun sevgisi paylaşmak değil, yük olmaktır.
Mutluluğu bölüşmek kolaydır.

Hüznü isteyerek omuzlamak ise ancak gönlü kendinden büyük insanların harcıdır.
Belki de bu yüzden böyle seven insanlar dünyaya fazla gelir.

Çünkü çağımız, hızlı tüketilen duyguların çağıdır; onlar ise bir ömrü tek bir cümlenin içine sığdırmaya çalışan son muhafızlardır.

Bir mesajla vazgeçilen çağda, onlar bir bakışın ömrünü taşırlar.
Bir "görüldü" bildiriminde biten ilişkilerin arasında, onlar suskunluğu bile sadakat sayarlar.

Onlar sevdikleri kadını kazanmak için değil; kaybettiklerinde bile onu kirletmemek için severler.
Ve işte kimsenin anlayamadığı yer tam burasıdır...
Herkes aşkı sahip olmak sanırken, onlar aşkı emanet bilmişlerdir.

Bir insanı kendine ait olduğu için değil; kendine ait olmadığını bildiği hâlde incitmemek için sevmişlerdir.
İşte bu yüzden böylesi sevdalar çoğu zaman mutlu sonla bitmiyor.

Çünkü onların ödülü kavuşmak değildir.
Onların ödülü, bir gün aynaya baktıklarında "Ben bir insanı bütün kirlerimden arınarak sevebildim." diyebilmektir.

Belki de aşkın en yüksek makamı budur.
Bir kadına değil...
Sevmenin kendisine sadık kalabilmek.

Ve belki de en büyük mucize şudur:
Bazı insanlar hayatlarına girmez; kaderlerine girer.
Onlar gittiklerinde bir insan eksilmez yalnızca...

İnsanın içindeki bütün mevsimler yer değiştirir.
İşte o zaman anlar ki insan,

Sevmek, bir kalbin diğerine yaklaşması değil iki kalbin arasında duran "ben"i sessizce toprağa gömmektir.

Eyvallah sevgili Rüzgâr.
Şiirle kalasın daima.

Ne güzel sevmişsiniz gerçekten 🥰 Ne mutlu böyle sevebilene, kutlarım, sevgiyle..