Saygı değer kıymetli üstadım,
Bu şiirinizde, varlığın ve yokluğun eşiğinde, insanın Rabbine olan o derin ve çaresiz yakarışını
"Âh u zâr" bir eda ile ne güzel resmetmişsiniz.
"Cümle cihan sırt dönse, âguşuna göçeyim" mısraınız, dünyevi tüm bağlardan kopup sadece O'nun şefkatine sığınma arzunuzun en yalın ve en güçlü ifadesi olmuş.

Özellikle "Su-i zan gönüllerden, n’ola Sana kaçayım" diyerek insanlardan ve onların yanıltıcı hükümlerinden O'nun huzuruna firar edişiniz, teslimiyet makamının en samimi yansımasıdır.
Kendini "Âh u zâr bir beççe" (inleyen, feryat eden bir çocuk) olarak tanımlamanız, kibirden arınmış o masum ve mahzun duruşunuzu iliklerinize kadar hissettiriyor.
Beyâzî mahlasıyla taçlandırdığınız bu gönül yaralı, ama bir o kadar da nur arayışı içindeki eserinizi gönülden tebrik ediyorum. Kaleminiz daim olsun.
👏🏻🐞🎗