insan bazen bir pencerenin önünde durup
saatlerce aynı karanlığa bakabiliyor
ben de öyle yaptım

sokağın sesini dinledim
rüzgarın getirdiği tozu
uzaktan gelen sirenleri
ekmeğinin derdindeki insanları

sonra dönüp kendime baktım
içimde bir kırgınlık oturuyordu

adı yoktu
ama ağırlığı vardı
her gün biraz daha büyüyen
kara bir taş gibi

bir şeyler söylemek istedim
dilim döndü
sesim dönmedi

çünkü burada kelimeler
söylendiği gibi kalmıyor

yolda çevriliyor
eğilip bükülüyor
tanınmaz hale geliyor

haklı olan yoruluyor
güçlü olan konuşuyor

ve kalabalık
hep aynı hikayeye inanıyor

uzun zamandır düşünüyorum
insan ne zaman vazgeçer

kaç kapı yüzüne kapanınca
kaç dost susunca
kaç umut toprağa karışınca

bilmiyorum
bildiğim tek şey
içimde hala sönmeyen bir kor var

küçük
inatçı
yaralı
ama canlı

belki bu yüzden
her şeye rağmen sabah olunca kalkıyorum

aynı gökyüzüne bakıp
bugün de düzelmedi diyorum

ama
belki yarın

yarın başka olur belki
*
Mehmet Demir
22625