Boşuna çekmişiz onca kahırı,
Saplanan hançeri öpen biz olduk.
İçmişiz bilmeden acı zehiri,
Dertlerin önünde duran biz olduk.

​Yıllarca besledik umut bağını,
Aşamadık ömrün sarp dağını.
Feda edip gittik gençlik çağını,
Gurbetin kahrını çeken biz olduk.

​Kime el uzatsak bir sitem kaldı,
Sırt dönüp gidenler ahımızı aldı.
Gönül gemimiz de ummana daldı,
Fırtınada kürek çeken biz olduk.

​Artık söz bitti de sükut başladı,
Yıllar saçımızı erken kışladı.
Kader vurdu bizi, dertler taşladı,
Hüznün defterini düren biz olduk.

Ne bir sitem kaldı, ne bir intizar,
Zaten şu ömür dediğin bir anlık rüzgar.
Bize mesken oldu o kuytu mezar,
Kendi yarasını diken biz olduk.

​Geriye ne kalır bir avuç külden?
Anlayan olmadı bu garip dilden.
Vazgeçtik artık o gonca gülden,
Toprağa sessizce bakan biz olduk.