Rüyamı süsledin,
gecenin en kırılgan yerinden geçip
kalbime usulca dokundun.
Ne bir sesin vardı, ne de bir adımın…
ama yokluğumun ortasında
senin varlığını hissettim.

Bir ışık gibi değildin aslında,
daha çok içimde açılan
sessiz bir yara gibiydin.
Ne zaman gözlerimi kapatsam
seninle çoğalan bir dünya kuruldu,
ne zaman açsam gözlerimi
eksildim biraz daha senden.

Rüyamı süsledin,
ama bu süs bir mutluluk değildi sadece…
bir özlemin ince ince işlenmiş haliydi.
Sanki kalbim,
sana ulaşamayan her duygusunu
geceye emanet ediyordu.

Seninle konuşmadım belki,
ama içimdeki bütün cümleler
senin adını fısıldadı.
Bir bakışın bile yoktu belki gerçekte,
ama rüyamda
bütün ömrüm sana bakarak geçti.

Şimdi uyandığımda
yastığımda kalan tek şey
yarım bir hikâye…
ne tamamlanıyor ne de bitiyor.
Sadece seninle başlayan
ve hep sende kalan bir eksiklik.

Rüyamı süsledin…
ve ben artık uyanmak istemiyorum,
çünkü gerçek dediğin şey
senin olmadığın her yer gibi
fazla soğuk, fazla eksik, fazla yabancı.