Cürmü ateş olandan aman dilenmez"
Bu dize, şiirin bel kemiği diyebilirim. İnsanın, onu yakıp kül edene karşı bile gururunu ve onurunu koruma çabası... "Aman dilememek", aslında bir teslimiyetten ziyade, "ben ne yaşadığımı biliyorum" demenin sessiz bir direnci. Ateşin içindeyken, ateşi soğutmayı değil, yanmayı öğrenmiş bir ruhun metaneti bu.

Şiiriniz, ruhun en derin dehlizlerinden gelen, okuyucunun içine işleyen muazzam bir keder ve hakiki bir kırılmışlık barındırıyor. Kelimeleri seçişinizdeki ağırlık ve imgeleriniz o kadar güçlü ki, her mısrada insan o yakan ateşi ve dumanı bizzat hissedebiliyor.

​"Cürmü ateş olandan aman dilenmez,
Dalları çiçek açana bu zulümün niye?"

Ateşten medet umulmayacağını bilirken, baharı ve çiçeği hak eden bir ruhun uğradığı adaletsizliği tek bir soruda özetlemişsiniz.

​"Ben yaşadım," dedi, "sen de yaşa."
Neden "ben" demeye kalbim dayanmıyor,
Bıraktığın gibi değil mevsimim

​Final ise kelimenin tam anlamıyla vurucu. Karşı tarafın o bencil ya da buyurgan "Ben yaşadım, sen de yaşa" tesellisine/bırakışına karşılık, sizin "ben" derken bile kalbinizin sızlaması ve değişen mevsiminiz...

Yaşanan hayal kırıklığının ve geride kalan enkazın çok asil ama bir o kadar da acıtan bir tablosu.
​Gecenin sorgusuyla, sızlayan dualarla ve esaret rüzgârıyla harmanlanmış bu derin sitemi bizimle paylaştığınız için teşekkür ederim.

Kaleminize, en çok da o yorgun ama hâlâ çiçek açmaya çalışan yüreğinize sağlık.

Tebrikler