Bu şiir, derin bir kayıp hissinin, ayrılığın ve kabullenemeyişin yarattığı içsel üşümeyi (duygusal donmayı) merkezine alan, kronolojik mevsim metaforları üzerine kurulmuş yoğun bir ağıttır.

Kışın en sert dönemini (zemheri) temsil eder. Sadabat (mutluluk yeri) bile şair için donmuştur.
​Nevbahar (İlkbahar): "Mevsim ıtri, mevsim yeşil" diyerek umudu veya geçmişteki güzel günleri anımsatır ancak yokluğun büyüklüğü bu baharı da gölgeler.

"Mevsim ateş, mevsim kor" derken, dışarıdaki sıcaklığa tezat olarak içteki üşüme hissi ve ölümün (selâ) yaklaşması vurgulanır.
​
​Şiirde duygu yoğunluğunu artırmak için Divan edebiyatı esintili ve ağdalı kelimeler stratejik olarak seçilmiştir:

Şair kendini "dertlerin hamalı" olarak görür. Yaşadığı ağır hüzne rağmen son bölümde ("Etme / Nefesinle ruhumu sar arada") hâlâ sevdiğinden bir teselli, bir yaşam belirtisi beklemektedir. "Bedenim geri dönüşsüz selâda" dizesi ise bu acının şairi ölüme (veya aşktaki nihai yok oluşa) sürüklediğini gösterir.
​Şiir, gidenin arkasından yakılan bir feryat olmanın ötesinde, yas sürecinin tüm evrelerini (inkar, öfke, özlem ve çaresizlik) mevsimsel geçişlerle sembolize eden başarılı bir lirik metindir.

TEBRİKLER KUTLARIM YAZAN YÜREĞİNİ

Üşümenin Şiirsel Dili
Zıtlıkların Çatışması: "Mevsim yaz", "Mevsim kor" derken bile içindeki ayazın dinmemesi; insanın sevdiğini kaybettiğinde, dışarıda güneş olsa da içeride kalıcı bir kışa mahkum oluşunu çok etkileyici bir biçimde anlatıyor.

Müphemlik ve Arayış: "Bu hasreti kimlerden sormalıyım?" sorusu, cevabı olmayan bir acının içindeki o yalnız kalmışlık hissini pekiştiriyor. "Kuş uçmaz kervan geçmez dertlerin hamalıyım" ifadesi ise, yükün ağırlığını ve bu yükü taşımaktan başka bir seçeneği kalmamış olan bir insanın teslimiyetini yansıtıyor.

Veda ve Sela: "Bedenim geri dönüşsüz selâda" dizesi, ayrılığın sadece bir gidiş değil, aynı zamanda o kişiyle birlikte eski hayatının da öldüğüne dair vurucu bir tespit.

Yalvarışın Zarafeti: "Etme... Nefesinle ruhumu sar arada" kısmı, gururdan vazgeçildiği, sadece o eski sıcaklığa, o "nefese" duyulan muhtaçlığın tüm çıplaklığıyla itiraf edildiği en sarsıcı an olmuş.

Bu şiir; kaybolan bir sevgiliye karşı duyulan özlemi, İstanbul'un o puslu ve soğuk akşamlardan birinde, yarım kalan bir çayın başında hissedilen o derin boşlukla birleştirmiş. Bir yanınız "hayra yormalıyım" derken, diğer yanınız kurşuni bir vedanın soğuğunda titriyor.

Sizce bu "üşüme" hali, sevdiğinizin yokluğundan gelen bir sızı mı, yoksa artık hayatınızda "yazın" gelmeyeceğine dair oluşan o içsel kabulleniş mi?

Mevsimler değişir, takvimler solar,
Gönül hanesinde bitmez bu karlar.
Yokluğun içimde bir sızı bıraktı,
Dışarıda bahar, bende kışın var.
Zemheri vurunca yürek bağına,
Sığınırım hasretin ıssız dağına.
Hayırsız elinle kopardın ipi,
Beni terk eyledin kor yatağına.
Kuşlar küskün, kervan geçmez bu yoldan,
Düştüm payıma düşen o ağır koldan.
Bir nefes, bir vuslat beklerken her an,
Ayaz kesti gülümü, koptu o daldan.
Kurşuni bir vedadır ömrün özeti,
Bedenim selâda, çeker hasreti.
Gel ey yâr, ruhumu sar arada bir,
Söndür yangınımı, al bu gurbeti.
Emeğine ve yüreğine sağlık. Okuduk ve çok beğendik.
Adem Nar-ı Mısra &

Şiir her zaman ki gibi güzeldi
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten, değerli kalemi ve bu güzel eserini
Gönlüne, ömrüne bereket
Şiirle kal, sevgiyle kal, hoşça kal

tebrik ediyorum gönlünüze sağlık...

Değerli üstadım Çok güzel yüreğine kalemine emeğine yüreğine selam ve saygılar

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler saygılar.

Yürekler üşümesin yeter ki Bam teline dokunmuş şair. Güzeldi