Dost dediğin gönüllerde açan güldür, izdir,
Gerçek dost yokluğunda özlenendir, izdir.
Yol uzasa, gün kararsa arar seni gözler,
Gerçek dost, yokluğunda özlenendir, izdir.

Dost havadır, dar zamanda nefese can katar,
Su misali kuruyan gönüllere hayat katar,
Ekmek olur aç kalana, yarasına merhem,
Yükün alır omzundan da sessizce yol açar.

Mal yığmakla tükenmeyen yarışlara daldık,
Bir ömürlük heveslere nice yıllar saldık,
Lakin dostun muhabbeti kalır ardımızda,
Nice serveti bırakıp da gönüllerde kaldık.

Altın bilezik vitrinde göz alır bir müddet,
Takılınca kola verir sahibine ziynet,
Çıkınca da aslı döner sıradan bir maddeye,
Dostluk ise ömür boyu taşınan bir nimet.

Dostun derdi yüreğinde sızlayan bir yaradır,
Sevincinde gülen yüzün en içten baharıdır,
Hüznü varsa omuz verip yükünü paylaşandır,
Hak yolunda gönül veren kardeşlik diyarıdır.

Kaç kişinin duasında geçiyor ismimiz hiç,
Kaç gönülde bir iz olduk, düşünelim için için,
Asıl zengin malda değil hayır ile anılmak,
Bir yetimin duasında bulunmaktır sevinç.

Dünyayıda dünyalığıda dostluğa katmayanlar,
Menfaatten uzak durup Hakk’a gönül adayanlar,
Selâm olsun gönülden sevip gönülden sevilen,
Vefâ ile ömür sürüp dostlukta yaşatanlar.

Çağlar geçsede silinmeyen gönül bağıdır dostluk,
Fırtınada sığınacak emin bir limandır dostluk,
Mahrûmî der: Hak yolunda dost olanlar eksilmesin,
Rabbim bizleri dost duasından mahrum eylemesin. Âmin.