Yalnızlık suskunu gönlün ecesi
Dilde sakladığı umut hecesi
Karardı gündüzü, açtı gecesi
Hayat çizgisinden geçti nicesi

Kimi sevda dedi düştü peşine
Kimi hasret yükü sardı başına
Bir ömrü sığdırdı bir göz yaşına
Akıttı kederi bağır taşına

Ardına baktığı boş yolda koştu
Hayat salıncağı kırık ve boştu
Çıktıkça battığı hâline şaştı
Mazi çuvalının içine düştü

İyiyi, kötüyü süzmedi daha
Hayali ufuğa çizmedi daha
Kader bilmeceydi, çözmedi daha
Eksikti yapbozu bozmadı daha

Bakınca ibretlik taksirlerine
Kalpteki elemin tesirlerine
Bir can suyu verdi iksirlerine
Açıldı kapılar esirlerine

Çıkardı gözünden yaygılarını
Birer birer tarttı kaygılarını
Yeniden yoğurdu saygılarını
Pamuklara sardı duygularını

Aradığı huzur sızdı kentine
Pembe bir pencere çizdi bendine
Hayatı yeniden çözdü kendine
Kendinden vazgeçme yazdı kalbine

Kudret Merttürk / BERLİN
19.06.2026