Âşk öyle bir şule’dirki Maşuk’tan başka her şeyi yakar atar. Âşk’ın yakıp kavuran hararetine karşı âşıklar hem hallerinden şikayet eder, hem de o âşkın ateşinden ayrı kalamazlar.
Âşk öyle bir yangındırki âşığın yüreğini yakar kavurur da âşık hâlâ daha fazla ateş yok mu diye bağırır...


Yarım yanan pervane Mum’a küser,
Tam yanan pervane "az bile yandım" der.

Şule öyle bir şule ki...
Dışarıyı yakmaz, içeriyi aydınlatır.
Benliği yakar, Hakk’ı yakîn kılar.
Sen yangından kaçarsın, âşık yangına secde eder.
Çünkü biliyor: Yanmayan ham kalır,
Yanan pişer, pişen Hakka gider.

Kıyamet kopar göğsünde, köz düşer dizlerine.
Ama âşık diz çöker, "daha ver" der.
Çünkü bildi ki
Âşkın ateşi ne kadar kavursa,
Cemalin şulesi o kadar ısıtır...
Bağır Bağır ki Maşuk duysun.
Duysun ki yandığını bilsin, bilsin ki külünü süpürüp
SEN’i Nur’a katsın.