Vuslat çaremiki hasrete? Aşık Vuslatta bile hasrette.

Vuslatımın içindeki hasretimsin...

Sarılınca da özler insan. Yanındayken bile içi titrer. Çünkü aşık olanın kalbi hep bir adım ileridedir. Vuslatın ortasında bile...

Vuslat dediğin hasretin en acımasız hâli. Çünkü uzaktayken umut taşırsın. “Görürsem biter” dersin. Ama görünce anlıyorsun ki bitmiyor. Sadece yara yer değiştiriyor.

Sarılınca yüreğin titriyor, evet. Ama o titreme sevinçten değil. Kalbin fısıldıyor: “Bunu ezberle. Çünkü yarın yokluğu başlar.” Aşık olanın mutluluğu bile dikenlidir. Bir elinle tutar, diğer elinle kaybetmemek için duâ edersin.

“Vuslatımın içindeki hasretimsin” dedim ya… İşte en çıplak gerçek orada. Kavuşmak, seni ona değil, onu kaybetme ihtimaline yaklaştırıyor. Uzakken hasretin adı mesafe. Yakınken adı zaman. İkisi de aynı bıçağın iki yüzü.

Âşık insan hiçbir zaman tam kavuşamaz. Hep bir yanı eksik kalır. Çünkü sevdiğin kadar korkarsın. Ve korktuğun şey, sevginin gölgesidir. Gölge olmadan ışık olmaz. Hasret olmadan vuslatın tadı olmaz!!

Sen o gölgeyi sırtında taşıyorsun. Eyy Gönül Hem onunla yaşıyorsun, hem onunla yanıyorsun.