Gönlünde fırtına, dilinde sükût;
Bu gizli düğümü çözer mi insan..?
Ektiğini eker, biçerken yâhut;
Kendi gölgesinde gezer mi insan..?

​Yüklemiş omzuna derdi, kederi,
Sırtında dünyânın ağır ederi,
Alnına yazılan gizli kaderi,
Bin bir isyan ile bozar mı insan..?

​Boşluğun peşinde yorulur bâzen,
Hüzünler ufkuna kurulur bâzen,
Durgun sular gibi durulur bâzen,
Sessizce derdini yazar mı insan..?

​Dostun sînesinde bin yara açıp,
Nefs-i emmâreden uzağa kaçıp,
Aşkın bahçesine nefretler saçıp,
En sevdiğini de ezer mi insan..?

​Bir lokma ekmeği bölüşmek varken,
Gönülden gönüle doluşmak varken,
Aşka, mutluluğa alışmak varken,
Nefsinin dağında azar mı insan..?

​Gördüğü rüyayı şerre yorup da,
Kendi öz canına kilit vurup da,
Kendisi kendini, kendi kırıp da,
Batağın içinde yüzer mi insan..?

​Bakınca geçmişin tozlu izine,
Bakamaz olunca öz menziline,
Mahzun bir edayla, bakıp yüzüne,
Aynada resmine kızar mı insan..?

​Yollar mı tükendi, yolcu mu yorgun..?
İnsan öz yurdunda, kalır mı sürgün..?
Toprakla sözleşip göçeceği gün;
Kendi mezarını kazar mı insan..?

MEHMET KAHVECİOĞLU