Yollar aşılmaz olur, dosta varılmaz bâzen,
Kervan menzîle varmaz, sular durulmaz bâzen,
Güneş doğsa da ufka, ışık görülmez bâzen,
Göze perde iner de, gerçek sorulmaz bâzen...

​Sükûtun deryâsında, fırtınalar taşar da,
Kaderin ince çarkı, senle seni yaşar da,
İnsan kendi içinden, uzaklara koşar da,
Derman bitse de dizde, dizler kırılmaz bâzen...

​Yâr elinden içilen, bâde zehir olsa da,
Ömür denen takvimde, kaçan günler solsa da,
Yürekteki boşluğa, bin bir keder dolsa da,
Dertler gömülü kalır, sırlar derilmez bâzen...

​Vefa denen her cevher, tozlu rafta saklanır,
Zamanın süzgecinde, bin bir günah aklanır,
Sabır taşı çatlayıp, bağra bin dert eklenir,
Ateş düşerse aşka, aşksız durulmaz bâzen...

Hasretin âteşiyle, gönlü saran sen misin..?
Sevdâyı bir sır gibi, hayra yoran sen misin..?
Kendi nârında yanıp, küle varan sen misin..?
Kederin eşiğine, derman serilmez bâzen...

MEHMET KAHVECİOĞLU