Huzura yönelip hırstan sıyrılıp;
İnsanca yaşamak yetiyor bana…
Sevgiyi, saygıyı yanıma alıp;
İnsanca yaşamak yetiyor bana…

İşim yok kimsenin solu, sağıyla,
Gönül dostlarının dostluk bağıyla,
Bir bardak çayımın sıcak buğuyla,
İnsanca yaşamak yetiyor bana…

​Kavgalar son bulsun, batı, doğu’ mda...
Gözüm yok kimsenin vârı, yoğunda,
Kendi ektiğimle, kendi bağımda,
İnsanca yaşamak yetiyor bana…

Yük saymam sırttaki eski hırkamı,
Kâderin eline verdim yakamı,
İstemem unvânı, şânı, makamı;
İnsanca yaşamak yetiyor bana...

Ne kimseye borçlu ne mahcûp başım,
Huzurdur soframda en tatlı âşım,
Toprakla barışık, dertle yoldaşım;
İnsanca yaşamak yetiyor bana..

Söndürüp yok edin, yersiz nifâzı,
Görerek her dâim bahârı, yazı;
​Sizlerde söyleyin alttaki sözü;
İnsanca yaşamak yetiyor bana…

MEHMET KAHVECİOĞLU