Yunus Emre’nin o kadim dergâhına atıfta bulunarak, dervişane bir sükûnet ve arayışla kaleme aldığınız bu dizeler, "eğri odun" metaforu üzerinden hakikat yolculuğundaki o ince çizgiyi çok etkileyici bir şekilde özetlemiş.

İnsanın kendi iç dünyasında "düz olanı" arama gayreti, "kâğıt beyaz, mürekkep beyaz" ifadeleriyle o kadar duru bir sadelikle betimlenmiş ki, geriye sadece o safiyetin ağırlığı kalıyor. Özellikle şu bölüm, dervişin kendi nefsine ve yoluna olan bakışını çok net ortaya koyuyor:

"Aşkın dergâhından başka / Alnımızda iz yoktur bizim"

"Hay’da can bulmak" ve "Ney de susmak", aslında sessizliğin içinde bir ses, yokluğun içinde bir varlık bulma halidir. Yunus misali sinleri gezmek, fâniliğin farkında olmak; ama buna rağmen o "bir arpa boyu" yolu büyük bir inançla yürümeye devam etmek.