bıraktım ellerimden ipleri,
ne tutacak bir umut,
ne itecek bir korku aradım.
yürüdüm.
ama nereye gittiğimi sormadım.
sen bilir misin, yeter dedim.

irade bir elbiseydi,
çıkardım,
kendi üstümden değil,
kendi içimden.
ben istemesem de
olacak olanı
ol diyenden bekledim.

ağacın dalı gibi eğildim rüzgarına,
gölge olmaya niyet ettim
kavuran yazlarında bile.
dedim ki,
sen ne dilersen o güzel,
sen ne vermezsen o da güzel.

beni taşıyan ben değilim artık.
adım bile sen’de gizli.
ben düşsem de
yere dokunmadan yakalayacak
bir kudret’e güvendim.

sorgulamadım hikmeti,
çünkü hikayenin sahibi sen’din.
ben sayfada bir harf isem
yazı sen’inle anlam bulur.

ey tevekkül,
sen bana gelen her şeyde
beni sene götüren oldun.
durdum, bekledim, razı oldum
ben en çok orada büyüdüm.
*
Mehmet Demir
11623