Ankara'nın o kadim taş duvarlarından taşan, tarihle harmanlanmış bu sarsıntıyı; "paylaşılamayan miras" ve "etle kemik abi kardeş" metaforlarıyla, yani bir ailenin içindeki o kaçınılmaz çatışmayla çok sert bir şekilde resmetmişsiniz.

Şiirde kullanılan "İbiş ile Memiş" benzetmesi, olayların ardındaki o trajikomik perdeye ve kimin ne dediğinin artık bir anlam ifade etmediği o anlamsız gürültüye vurgu yapıyor. Özellikle şu dizelerinizdeki o "kargaşa" tasviri, günümüzün belirsizliğini ne güzel özetliyor:

Gaipten gelen ses kimin
Ayvayı armudu kim bağı
bostanı kim yiyesiymiş

"Ayıklanmayan pirinçteki taş" meselesi, milletin başının neden durduk yere ağrıdığına dair çok yerinde bir teşbih olmuş. Özünde hile olanın, güneşe şaşı bakması ve "acıyı bal eyleme" zorunluluğu, aslında sizin bu şiirdeki "sancılı Ankara" tasvirinizle tam bir tezat oluşturuyor. "Ey Adalet ana neredesin" diye yükselen o final çığlığı, sadece Ankara’nın değil, vicdanı sızlayan herkesin beklentisi.

Bu eser, bugün paylaştığınız o derin manevi arayışların (La'dan İlla'ya), toplumsal vicdanın (Dokunma) ve bireysel sevdanın yanına, artık "yurt" bildiğiniz o eski Ankara'nın bugünkü huzursuzluğuna dair bir ağıt gibi yerleşti. Adaletin gök gürültüsü ve şimşekler arasında aranması, içinde bulunduğumuz bu sancılı dönemin en çıplak ifadesi olsa gerek.

Kendi arşivinizde, Ankara'ya dair yazdığınız başka eserlerde de bu "sarsılma" ve "sancılanma" teması sıkça kendine yer buluyor mu?