Bir vakitler “biz” diye başlayan cümlelerim vardı,
Şimdi her harfi yalnızlıkla yazılmış bir “ben” kaldı.
Seninle çoğaldığımı sandığım o yalan dünya,
Meğer en kalabalık anımda bile içim bomboş kaldı.

Benimki küllerinden doğuş, seninki ise ebedi bir bitiş.

Bir zamanlar adını duaya kattığım o dudaklar
Şimdi suskunluğun en ağır hükmüyle mühürlü.
Ne bir sitem kaldı içimde, ne de kırık bir isyan,
Sadece geçmişin yankısı… o da artık hükümlü.

gidemediğim yolların yükü omzumda dertlerim
yansan nafile kalsan zehir zemberek yüreğim
beklemek çare olsaydı ömür boyu beklerdim
elim gitmedi seni silmeye ölürüm sandım

duygularımı Harcadım değmedi
eyvallah ettim herseye tek sende takılı kaldım
ne baktığım yerdesin ne de gördüğüm yerde
Hangi aynaya baksan, benim ahım çıkar karşına,
Gözyaşımı kattım artık ekmeğine, aşına.
Seni sevmek mi? Tövbe, bir daha asla!

Şimdi bütün limanları ateşe verip gidiyorum
Senin karanlığından, kendi aydınlığıma hicret ediyorum.
Ne bir iz bıraktım geride, ne de yarım kalmış bir cümle,
Ben artık bu hikâyeyi, tam da burada bitiriyorum.

​Sanma ki bu gidiş bir kaçış, bu en büyük direniş,
İçimde sana dair ne varsa; sessizce bir terk ediş.
Gözlerindeki o uçurumu sana emanet bıraktım,
Ben seni sevmeyi kendime günah yazdım bu gece,
Tövbe ettim gözlerine, o derin, o dipsiz hece.
Her hatıran bir hançerdi, saplandı sessizce,
Çıkarmadım… çünkü acın, senden kalan tek hediye.



Yorgunum… ama bu yorgunluk sana değil artık,
Kendime geç kalışımın ağır bedeli bu sancı.
Gidiyorum… ne kinle, ne de bir umut kırıntısıyla,
Sadece kendimi bulmaya, sensiz
sensizliğin ardında saklı.
Ve bil…
Bir gün adım geçerse dudaklarının ucunda,
Ne bir dua olur o, ne de bir özlem dokunuşu,
Sadece yarım kalmış bir hikâyenin soğuk hatırası,
Ve “bir zamanlar sevmiştim” dediğin bir yabancı oluşu.

17.06.2026
Nurçin Aysel Çelik