ZEYNEBİM

Zeynebim...

Hangi vakitte düştü ölüm kapına?

Hangi sabah yarım kaldı nefesin?

Hangi kuş sustu da gökyüzü karardı?

Söyle bana söyle söyle...

Bu kadar zamansız gidilir mi?

Bağların yaprağı kurumadan,

Bahçedeki güller son kokusunu vermeden,

Bostandaki kavunlar güneşe doymadan,

Bu kadar erken bırakılır mı dünya?

Zeynebim...

Arkandan ağlayan yalnız ciğerim değil.

Avludaki dut ağacı da eğdi başını.

Kuyu taşları da sustu.

Kapının eşiği günlerce seni bekledi.

Akşam oldu...

Gelmedin.

Sabah oldu...

Gelmedin.

Günler aylar yıllar geçti...

Yine gelmedin.

Zeynebim...

Şimdi hangi göğün altında uyuyorsun?

Hangi yıldız örter üstünü?

Hangi toprak sarar saçlarını?

Bir cevap ver.

Bir ses ver.

Bir rüzgâr gönder.

Bir işaret bırak.

Bu sessizlik çok ağır.

Bu sessizlik mezardan da derin.

Zeynebim...

Annenin gözyaşları dinmedi.

Her damlası başka bir ağıt oldu.

Her damlası başka bir mezar taşı.

Bir kadın düşün...

Evladının adını söylemeye korkuyor.

Bir kadın düşün...

Kapıya her bakışında yeniden yıkılıyor.

Zeynebim...

Sen gittin.

Bahçe yetim kaldı.

Bağ öksüz kaldı.

Bostan kimsesiz kaldı.

Gölgenin düştüğü her yer viran kaldı.

Şimdi güller açıyor.

Kime?

Şimdi kuşlar ötüyor.

Kime?

Şimdi güneş doğuyor.

Kime?

Sen yoksan bunların ne hükmü var?

Zeynebim...

Ben ölümle konuştum geçen gece.

Adını söyledim.

Sustu.

Mezarlara sordum.

Sustu.

Göğe sordum.

Sustu.

Toprağa sordum.

Sustu.

Bir tek içimdeki acı konuştu.

O da sen dedi.

Yalnız sen.

Zeynebim...

Bu nasıl gidiştir?

Ardında bu kadar gözyaşı bırakılır mı?

Bu kadar yarım dua,

Bu kadar kırık yürek,

Bu kadar yetim hatıra bırakılır mı?

Söyle...

Hangi kitapta yazıyor bunun cevabı?

Hangi peygamber sabrı yeter buna?

Hangi dağ taşır bu yükü?

Zeynebim...

Gece büyüyor.

Ağıt büyüyor.

Acı büyüyor.

Toprak büyüyor.

Mezar büyüyor.

Bir tek umut küçülüyor.

Bir tek sesin eksiliyor dünyadan.

Ve ben şimdi bütün yıldızlara karşı bağırıyorum:

Ey ölüm!

Bu kadar acele neydi?

Ey kader!

Bu kadar zalim neydi?

Ey zaman!

Bu kadar erken neydi?

Zeynebim...

Bağlar şahidim olsun.

Bahçeler şahidim olsun.

Bostanlar şahidim olsun.

Bu dünyanın en uzun gecesi,

Senin gittiğin geceydi.

Ve hâlâ sabah olmadı...