Biri saçlarımızdan tutup
Gece diye örtmeli üstümüze,
Rüzgâr da olur, fark etmez..
Biri lavanta sürmeli dikenli kalbimize,
Güneş de olur, fark etmez..
Biri dokunmalı yorgun ayaklarımıza,
Toprak da olur, fark etmez..

Biri "gel" demeden konmalı boş omzumuza,
Serçe de olur, fark etmez..
Biri ses olmalı sessizliğimize,
Cırcır böceklerinin dilinden anlamıyorum ben..
Biri cevap vermeli kaybolduğumuz vakit,
İçimiz tenha, dışımız çok kalabalık..
Biri şifa olmalı kanayan yaralarımıza,
Biri olmalı, bilinmezliğin derinliğinde,
Kör kuyulardan fışkıran berrak su gibi..

Biri olmalı karıncalanmış görüntülerde,
“Net” biri olmalı..
Üzerimize düşen kozalak tohumları gibi,
Tırnak diplerimizden çoğalacak biri..
Sükûtun şükründen, kahkahalara varacak.
Biri olmalı huzur diye atfettiğimiz.
Nasıl desem ki..?
Pişmanlıklarımıza, zıpkın gibi vuracak
Biri olmalı...