İnsan üryan gelirde, dünyadan üryan gider
Ya hazine doldurur heybesini ya keder
Bir ömür sürer menzil, gölgelerden geçerek,
Saklanır kalbinde ses, suskunluğu içerek.
Günler merdiven gibi yükselirken gizlice
Basamaklarda kayboluyor yıllar sinsice
Bir beşik sallantısında başlar ilk basamak
Göz açılır dünyaya tutku olur yaşamak
İlk adımlar titrek basar, toprağa yabancı,
Her düşüş bir öğretmen, her yarada bir sancı
Koşar insan rüzgârla, sanır ki hep bahardır,
Gökyüzü sonsuz bulut, hayal sisli buhardır.
Ağlar açılır perde ağlanılır ardında
Kişi kendini yaşar kendi lezzet tadında
Çıkışlar bir coşkudur, sessizdir iniş yere,
Sorular büyür içinden: “Nerelerden nere?”
Dil susar birden yaşananlar konuştuğu an,
İnsanın kendi olduğudur en uzun zaman.
Yükler ağırlaştıkça, adımlar hep yavaşlar,
Yorgunlukta dem alır geçmişteki yarışlar.
Sarmasını bilen yürekte duygular açar
Gün bitimi zamanı aydınlık ferden kaçar
Merdiven son basamak ama yol bitmez asla
Her gelen devam eder maça aldığı pasla
Yürüdük koştuk bazen tökezledik hayatta
Gâh zehir yudumladık gâh bal her basamakta
Bir merdivendir dünya basamaklar merhale
Doğum ölüm sonrası cevap bulmak suale
Bir imtihan burası sorular bölüm bölüm
Duam hüsn-i hatime işte en güzel ölüm

Katib-i Fakir İbrahim