Bir çekmecenin en dibinde kaldı bazı kelimeler
Üzeri çocukluk kokan mendillerle örtülü…

Meyve ağaçları vardı evimizin etrafında
Biz o meyvelere hayallerimizi toplardık.

Akşam esintisiyle dedem gelir avuçlarımıza şekerler bırakırdı
Nasılda beklerdik akşam gelişini,
Sadece şeker getirmezdi ki neşe getirir umut bırakırdı ellerimize.

Ben sana ilk şiirimi
Kenarları kıvrılmış bir okul defterinde saklamıştım.

Hatırlar mısın,
Cam kenarına dizilen saksılar vardı evimizde,
Annem su verdikçe toprağın kokusu yayılırdı odaya.
Babam televizyonun sesini biraz daha açar,
Akşam haberlerini dinlerken
Doluşurduk iştahla sofranın etrafına.

Biz ekmeği bölüşürken
Dünya büyük bir mutluluk sanardık.
Sonra büyüdük işte…

Birimizin cebinde yarım kalmış umutlar,
Birimizin avuç içinde eski anılar kaldı.
Kimse çocukluğunu yanında götüremedi.

En çok da buna kırıldım..
İnsan en sevdiği zamanı
Neden geride bırakır ki?

Bak,
Şimdi hangi okul önünden geçsem
bahçe de seni arıyor gözlerim.
çalan her zil sesinde, defterlerin kokusunda
Eski günlerin sesi var hâlâ.

Bir arkadaşın omzuna ansızın vurması gibi,
İçimi bir sıcaklık yokluyor.

Beyaz yakalı
Siyah önlüklerimizle
paylaştığımız simiti
paramız olunca ara sıra aldığımız
gazozun lezzetini bulamıyorum hiç bir mutlulukta.

Kayıp şiirlerim var benim…
Bazısı ayrılığa düşmüş mektupların arasında,
Bazısı bayramlık elbiselerimizin cebinde unutuldu.
Bir kısmını çocukluğum ezberledi,
Bir kısmını hayat sildi,
Bir kısmı da sana hâtıra.

Ama inan,
İnsan bazı dizeleri kaybetmiyor;
Sadece büyürken içinin başka bir rafına kaldırıyor.

Şimdi dönüp geçmişe bakınca
Her şey eski bir fotoğraf kadar mahzun.
Ama güzel…

Çünkü hâlâ orada
Sen varsın
Koşarken düşen çocukluğumuz hemen ayağa kalkıyor,
Annem camdan ismimizi sesleniyor,
Beraber bisiklete biniyoruz
Beraber yakartop oynuyoruz
İp atlıyoruz
yorgunluk bilmeyen oyunlarımız arasında salça ekmeğin keyfiniı çıkarıyoruz.

Ben hâlâ en yaramaz
Bahçe duvarlarının üstünde koşan çocuk,
Sen yine en güçlü yanım.
Kendimi saklamadığım tek tarafım.

Biz hâlâ orada seninle kavga edip sonra hiç bir şey olmamış gibi sarılıyoruz.

Şimdi düşünüyorum da
Bu sözleri en iyi kim anlar diye;
Kim hisseder içimde sakladığım çocuğun kırılgan taraflarını
Aklıma bir tek sen geliyorsun.

Ömrümün en güzel yıllarını
En güzel anılarını
Ve en samimi duygularını
En çok sen okuyorsun
İçimde her daim en anlamlı şiirim oluyorsun.

Ve biz, orada
Henüz seninle kalbimizi kimseye açıklamak zorunda kalmıyoruz.