Ufkun ötesinde süzülen bir turnayım,
Yılların sessiz nehrinde yol bulurum.
Her damlası hikmet taşıyan vakitlerde,
Gönlümün aynasında Rabbimi okurum.

Gece inerken yorgun şehirlerin üstüne,
Bir dua yükselir kalbimin derininden.
İnsanlığın kırılan köprülerini onarmak için,
Merhameti devşiririm kelimelerimden.

Hayat bazen kor olur avuçlarımda,
Bazen fırtına eser umut bahçemde.
Fakat her düşüşten bir ders toplarım,
Ve yeniden doğrulurum kendi içimde.

Kuruyan dallara su taşır sabrım,
Karanlığa karşı bir kandil yakarım.
İyiliğin unutulduğu zamanlarda bile,
Gül yetiştiren bahçıvan gibi yaşarım.

Saatler geçer, mevsimler değişir,
Yollar uzar, hatıralar derinleşir.
Ama içimde hiç sönmeyen bir ışık vardır;
Şiirle konuşur, şiirle yeşerir.

Bir seher vakti gibi doğar ümitlerim,
Her kayboluşta yeni bir iz bulurum.
Yeryüzü yorulsa da kötülükten,
Ben sevdayla, inançla ve şiirle yaşarım.