yine gözüme dizime durdu aşk

üstüm başım
leş gibi yalnızlık kokuyor

duymayacağını bile bile
adını fısıldıyorum gecenin zifirine

sesim
bir kuyunun taş duvarlarına çarpıp dönen
yaralı bir kuş oluyor

her kapım çalındığında
bir mucize ihtimali ile çırpınıyor kalbim
deli gibi kapıya koşuyorum

gelenin sen olmadığını görünce
kapıya
kapıyı çalana
kapıyı icat edene
yine galiz küfürler savuruyorum

olurda bir gün
-tanrı misafiri kabul eder misin diye
Çalarsan kapımı
ve ben küfreder gibi kapıyı açarsam sana

yalnız kaldığım yılların
kötü alışkanlığı say

ki oldum olası
yalnızlıkla aram limonidir benim

ne zaman karışmak istesem
hayatın kalabalığına

Zülkarneyn’den kalma bir duvar gibi
dikilir karşıma
en bariton sesi ile höykürür
-benden öyle kolay kurtulamazsın adamım
k u r t u l a m a z s ı n…

anlayacağın iki gözüm
bu akşam bendine sığmayan bir nehir gibiyim
hangi yanımı yamasam
diğer yanımdan patlak veriyor acı
ormanı yanmış bir sincap kadar kederliyim

bana bir iyilik yap
ananın babanın hayrına
küçük bir iyilik

al yüzümün şavkına vuran
bu buruk tebessümü
yerine
gök gürültülü bir kahkaha
hiç duyulmamış bakir bir gülüş getir

çıkar beni bu dipsiz kuyudan

bana savaşların olmadığı
çocukların ölmediği
duru su gibi bir barış getir

esirgeyen ve bağışlayan Allah’ın adıyla
ya sen gel
ya da bana bir nefeslik aldanış getir