Ben biraz eksik büyümüş bir şehir gibiyim,

haritalarda yerim var ama kimse uğramıyor.

İçimde dolaşan sokaklar var,

ışıkları yarım yanıyor,

bazı kapılar hiç açılmamış gibi gıcırdıyor içimde.

Kendime yetişemediğim günler oluyor,

bir cümleyi daha kurmadan

içimde kırılıp kalıyorum.

Bazen aynaya bakıyorum,

bakmak değil de

sanki tanımadığım birine alışacağız diyorum.

Kalabalıklar geçiyor yanımdan,

herkes bir yerlere varıyor,

ben hep birazdan dediğim yerde duruyorum.

İçimde taşıdığım şeyler var,

adı konmamış yorgunluklar,

üstü örtülmüş sevinçler,

yarım kalmış ama hâlâ sıcak duran vedalar.

Rüzgâr bana dokununca bile

sanki içimde unutulmuş bir kapı aralanıyor.

Birini sevsem,

önce kendime çarpıyorum,

sonra yavaş yavaş geçiyorum kendimden.

Ben bazen

aynı cümlenin içinde kaybolup

sonra o cümleyi yeniden kurmayı öğrenen bir sesim.

Ve en tuhafı şu.

İçimde ne kadar dağınık yer varsa,

bir gün hepsini aynı masaya oturtacakmışım gibi bir inanç taşıyorum.