Bu şehir yalan,
Sokakları yalan,
Caddeleri yalan…

Ağaçlar yeşil açacakmış, yalan!
Şiirlerin anlattıkları,
Şarkıların melodileri yalan!
Kaldırımlar, kaldırımdaki adımlar yalan…


Kış biter, bahar gelir derler; yalan.
Gece uzasa da sabah mutlaka yetişirmiş; yalan.
İnsan her şeye alışırmış;
Zaman her şeyi unuttururmuş; yalan.

Pencerelerde yanan ışıklar yalan.
Evlerin içindeki kahkahalar,
Yoldan geçen insanların aceleleri yalan.

Meydanlardaki kalabalıklar yalan.
Vitrinlerdeki renkler,
Çocukların göğe bıraktığı uçurtmalar, yalan.

Bir fincan kahveyle dağılırmış insanın kederi, yalan.
Bir dost sesi her şeyi hafifletirmiş,
Yeni başlangıçlar, eski yaraları unuttururmuş, yalan.

İnsan kendine dönebilirmiş, yalan.
Kırıldığı yerden güçlenebilirmiş, yalan.

Geçmiş, ardında yalnızca hatıra bırakırmış, yalan.

Altı çizilmiş tarihler, kelimeler, cümleler yalan.
Üstünden yıllar geçmiş sayılan günler yalan.
İnsan susunca unutuyormuş, yalan.

Konuşmayınca azalıyormuş özlemek; yalan.

Aynalar yalan.
Yüzümdeki şu sakinlik yalan.
“İyiyim” dediğim her gün yalan..
İçimden geçenleri saklayan her cümle, yalan.

Rüzgâr geçtiği yeri değiştirirmiş,
Yağmur düştüğü yeri temizlermiş, yalan.
Yollar insanı başka başka yerlere götürürmüş, yalan.

Bir gün karşılaşırsak hiçbir şey hissetmezmişim, yalan.
Adını duysam dönüp bakmazmışım, yalan.
Hatıralar yalnızca geçmişte kalırmış,
Bir kapı kapanır, yenileri açılırmış; yalan.
Her vedanın ardından yeni bir hikâye başlarmış; yalan.

Şimdi bana dünyanın bütün doğrularını sıralasalar,
İnanacak gücüm yok.
Çünkü ben gözlerimle gördüm;
Bir insanın gidişi, koskoca bir ömrün yönünü değiştiriyormuş.

O günden sonra takvimler yalan,
Mevsimler yalan,
Yarınlar yalan…

Ben gidişinden başka bir gerçek görmedim ki,
Geri kalan ne varsa, yalan..

Umut Sandalı
10.06.2026 / Erzurum