Yüreğine ve kalemine sağlık; "Sonbahar Öyküleri III" ile takvimin o sarı düşüşünü, sanki biz de seninle birlikte o demliğin başında oturuyormuşuz gibi hissettik. "Külü gençlik kokan" o kızıl odun ve yağmurun kederli tekrarını okuyan kurşun gırtlaklı demlik, sonbaharın yalnızlığını sadece bir mevsim olmaktan çıkarıp, insanın ruhuna işlemiş bir öyküye dönüştürmüş; okuduk, beğendik, hüznün o ağır ve sessiz ikliminde biz de soluklandık.
Soğuk, sessiz ve ağır bir atmosferi böylesine duru ve etkileyici bir dille mısralara dökmek, ancak kelimelerin kıymetini bilenlerin harcıdır. Bir demliğin içinde karıştırılan yalnızlık, aslında hepimizin ortak hikâyesi olmuş; emeğine ve o güzel kalemine sağlık. Daim olasın, ilhamın sonbaharın bereketi gibi hiç bitmesin.
Adem Nar-ı Mısra

Ocak ve Hafıza İmgesi: "bahçenin yeşil hafızası yanarken / külü gençlik kokar." mısraları muazzam bir içsel hesaplaşma barındırıyor. Ocakta yanan o kızıl odunlar, aslında geride kalan ömrün, o taze yeşil günlerin hatırasıdır; yansa da geriye kalan külün hâlâ gençlik kokması sevdanın ve yaşanmışlığın ölümsüzlüğünü anlatıyor.

Okurken insan kendinden bir parça buluyor. Kelime seçimleri çok güçlü ve etkileyici. Tebrikler güzel insan...