Gidişinle günlerin adı değişti; sabahların zifiri başlamasının sebebi sensin.
Küçük bir anı’nın içimde büyüyüp, durmadan yön değiştirmesinin,
Aklımın bir köşesinde yıllardır dokunulmamış hislerin, aniden kıpırdanmasının,
Geçmişi susturmaya çalıştıkça, kelimelerimin içimde erimesinin,
Bir zamanlar yakından tanıdığım hâlimin, bir viraneye dönüşmesinin,
Ne tarafa baksam, içimdeki tuhaf kırılganlığın,
Adın anıldığında, kalbimin ritminin değişmesinin sebebi sensin.
Sana ait olmayan şeylerde bile, senden bir iz aramamın,
Gece uzadıkça, içimde biriken sızının taşmasının,
Eski bir defter gibi kapanması gereken duyguların, bana yeniden okuma yazmayı öğretmesinin sebebi sensin.

Yürüdüğüm yolların hiçbirinin, beni gerçek anlamda taşımamasının sebebi sensin.
Zamanın aynı hızla aktığı hâlde, ruhumun geride kalmasının,
Bir bakışının bile, yıllara denk gelen bir özlem bırakmasının
Kendime dokunduğumda bile, yabancı hissetmemin,
Uzak kıyılarda dolaşır gibi, içime soğuk bir rüzgâr dolmasının,
Unutma çabamın her seferinde, daha derin bir iz yaratmasının sebebi sensin.
Düşüncelerimin, puslu ve gölgeli vadilere sürüklenmesinin,
Hayatın bana sunduğu her yeni adımın, sende düğümlenmesinin,
İçimdeki çatlakların, yıllar geçse de kaybolmamasının,
Tüm uzaklığımı korumaya çalışırken bile, sana en yakınımda bir yer ayırmamın sebebi sensin.

Gidişinle değişti dünyanın rengi; gökyüzünün bile eski maviye dönmemesinin sebebi sensin.
Hatıraların, beklemediğim anlarda içime keskin bir yara bırakmasının,
Aynaya baktığımda, yüzümün tanımadığım bir ifadeye bürünmesinin,
Sözlerimin dudaklarımda büyüyüp, yolunu kaybetmesinin,
Bir zamanlar güvendiğim her şeyin, yıkılmasının,
Her adımda, kendimle yeniden yüzleşmek zorunda kalmamın,
Rahatsız edici bir kararlılıkla içimde yer eden bu sızının, büyümesinin sebebi sensin.


Biten günlerin, bitmemiş bir hikâyenin üzerine yazılıyormuş gibi hissettirmesinin sebebi sensin.
Kalbimde açılan ince çizgilerin, zamanla daha derinleşmesinin,
Anılarımın kendi kendine çoğalıp, beni eskiye çekmesinin,
Karanlığın bile artık, farklı bir manâ taşımasının,
Ayazlarda aniden evden çıkıp, nereye gittiğimi bilmeden yürümemin sebebi sensin.
Bir kış akşamını, bir kartpostal tezgahını ve sıcak kestane kokusunu özlememin sebebi sensin.
Bir tebessümün köşesinde, dilencilik yapmamın sebebi sensin.
Kendime hatırlatmak istemediğim cümlelerin, içimde dönüp durmasının,
Zamanın dokunduğu her yerin, daha kırılgan hale gelmesinin,
Yeni yolumu çizmek isterken bile, yönümün sana doğru bükülmesinin,
Gecelerin, hiç bitmiyormuş gibi uzamasının,
Gündüzlerin bile, içime bir karanlık sızdırmasının sebebi sensin.

Senden sonra kurduğum düşüncelerin, hep yarım kalmasının sebebi sensin.
İçimdeki bu yükü, yılların bile hafifletememesinin,
Otobüslerde erken aldığım biletlerin, yanlış indiğim yerlerin sebebi sensin.
Şehirdeki itfaiyecilerin ne iş yaptıklarını, bana hatırlatmalarının,
Eski bir sahafta, kitap isimlerinde ismini aramamın sebebi sensin.
Tek bir hatıranın, hâlâ nabzımı değiştirmesinin,
Ne kadar ilerlesem de, hep aynı noktaya dönüyormuş gibi hissetmemin,
Uzak durmayı öğrendikçe, daha derine çekilmemin sebebi sensin.

İlkokuldaki ilk heyecanımın, kokulu silgimin sebebi sensin.
Ortaokulda, sıra altına sakladığım her şeyin sebebi sensin.
Lisede beklediğim yolların, cebimde olmayan paranın sebebi sensin.
Adını kazıdığım tahtaların, bana küsmesinin,
Kavgalarda, birine gücümün yetmemesinin sebebi sensin.
Annemin şiirlerini, daha sonrasında bütün şiirleri sevmemin sebebi sensin.
Bu şiirin, bu şiirin de sebebi sensin...

Umut Sandalı
22.05.2026 / Erzurum