Köşküm kuş bakışı şehre hakimken
Hududum bir çıkmaz sokakta kaldı. 
Gönlüm benden başkasına hekimken
Vücudum bir çıkmaz sokakta kaldı. 


İğne atsan yere düşmez bir bulvar
Bir yanı kaldırım bir yanı duvar
Bende talihine küsen yollar var
Umudum bir çıkmaz sokakta kaldı.


Mazim önümde çağ gibi yükselir
Ne yana baksam dağ gibi yükselir
Ne tükenir, biter; ne de eksilir
Maksutum bir çıkmaz sokakta kaldı.


Gam kasavet sarmış sağı solumu
Bulamadım ona varış yolumu
Soramadım gönlü boş mu dolu mu
Sükutum bir çıkmaz sokakta kaldı. 


Gölgede kalmazdım ışık görseydim
Onu benim gibi aşık görseydim
Bir damla yağmura yüzüm sürseydim
Bulutum bir çıkmaz sokakta kaldı.


Kapım, pencerem bu sokağa bakar
Yolumdan geçeni peşine takar
İçi beni; dışı onları yakar
Mevcudum bir çıkmaz sokakta kaldı.


Adı sokak; kendi çıkmaz, iş değil
Zamansız mekansız terk ediş değil
Hakikati gördüm; bu bir düş değil
Tabutum bir çıkmaz sokakta kaldı.

Selçuk YILDIRIM ../ Vuslâdi
Kasım’26