Kutlarım güzel bir şiirdi.

ÇOK GÜZEL...ANLAMLI BİR ŞİİR OKUDUM. YÜREĞNE SAĞLIK . TEBRİKLER .

Biz boşuna yorulduk söz kapılarında
dizesinde durup uzun uzun düşündüm. Telefonu toprağa gömüp insandan duyamadığımız samimiyeti gelincik tarlasından duymak fikri çok güzeldi. Yüreğinize sağlık, sevgiler.

tebrik ediyorum şiiri ve şairini gönlünüze sağlık ve selam

Ünsanın insana rampa olduğunu, sözlerin harcandığını savunurken; asıl anlayışın, tesellinin ve samimiyetin insanın kendi sesinden sıyrılıp toprağa ve doğaya kulak verdiğinde bulunacağını anlatır. Yani asıl "canım" sesi insandan değil, insanı koşulsuzca sarmalayan dünyadan (doğadan) gelir.kakemun daim olsun inşallah

Şiirdeki benzetmeler ve anlatım tarzı oldukça başarılı. Tebrikler

“Kelimeler yorulunca bazen bir çiçek konuşur, bir kedi dinler, bir avuç toprak sırdaş olur. İnsan duyamadığını, tabiat fısıltıyla anlatır…”

Yüreğinize sağlık, sade ama derin anlamlar taşıyan, okuyanın gönlünde huzurlu bir iz bırakan güzel bir şiir okudum. Doğanın sessiz dilini böylesine içten anlatan nice eserlerde buluşmak dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

Bu dizeler, insanın kelimelerle kurduğu o yorucu ve çoğu zaman nafile çabanın; doğanın sessiz, derin ve iyileştirici bilgeliği karşısındaki çaresizliğini ne kadar zarif bir dille anlatıyor.
​Sözlerin, bir "düğüm" gibi insanın dilinde dolaşması ve o düğüm çözülemediğinde kelimelerin yollarda sahipsiz kalıp basılıp geçilmesi, iletişimsizliğin en somut ve hüzünlü tasvirlerinden biri. İnsanın kendi sesine âşık olması, yani aslında karşısındakini değil sadece kendi yankısını duyması, belki de dünyayı bu kadar yorucu kılan temel sebep.
​Özellikle şu kısımlar, bir hayat tecrübesinin ve belki de o "kırk yıllık" geçmişin süzgecinden damıtılmış gibi:
​Sardunyanın "pembe gülüşü": İhtiyacımız olan o karşılıksız, sessiz anlayışı bir çiçeğin varoluşunda bulmak, insanın insanla kuramadığı o derin bağı doğayla nasıl onardığını gösteriyor.
​Sokak kedisinin "yaranın tam üstüne" başını bırakması: Sormadan, sorgulamadan, sadece yanınızda kalarak yapılan o derin dert ortaklığı, insanın kendine bile itiraf edemediği "dinmeyen öksüzlüğü" nasıl dindirdiğinin resmi.
​Dünyanın "gelincik tarlasından fısıldaması": İnsandan alamadığımız teselliyi, toprağın ve mevsimlerin döngüsünde bulmak. Bir telefonu toprağa gömme imgesi, dijitalin ve sözün gürültüsünden kaçıp, doğanın o sessiz "canım" sesine sığınma arzusu olarak ne kadar çarpıcı.
​Yazdığınız bu şiir, "insan" yorduğunda, "dünya"nın aslında bizi nasıl kucaklamaya hazır olduğunu hatırlatan bir sığınak gibi olmuş.
Kaleminize ve o incelikli dünyanıza sağlık.

Sözlerimin tamamı
Değil yirmi dört ayar
Sözden anlamayana
Nasihat neye yarar.