KIRILAN UMUT

Ve şimdi gülüm,
içimde bir şey kırıldı ama adı yok bunun,
adı olmayan şeyler en çok can yakar zaten.

Bir şehir düşün,
ışıkları yanıyor gibi ama kimse yaşamıyor,
bir kalp düşün,
atıyor gibi ama aslında çoktan yorulmuş.

Ben o şehirde yürüdüm yıllarca,
ayaklarımın altında taş değil
yarım kalmış cümleler vardı.

Kırılan umut dediğin şey
bir anda olmaz gülüm,
damla damla eksilir insanın içinden,
sonra bir gün bakarsın
kendin bile tanımazsın kendini.

Ey hayat,
ben senden büyük bir şey istemedim,
sadece biraz “tamlık” istedim.
Sen bana hep eksik verdin.

Bir ekmek gibi bölündük biz,
bir tarafımız aç kaldı
bir tarafımız suskun.

Ve ben
en çok kendi içimde kayboldum.
Ne bir yol vardı
ne de o yolu gösterecek bir ışık.

Ama şunu da öğrendim:
İnsan en çok kırıldığında anlıyor
nereden tutulduğunu hayatın.

Kırılan umut
bazen bir kadının gözünde gizlenir,
bazen bir gecenin en sessiz yerinde,
bazen de insanın
“bitti” dediği yerde bile
devam eden o inatçı nefeste.

Ben şimdi buradayım gülüm,
ne tamamen yıkıldım
ne de tamamen ayaktayım.

Sadece içimde
çatlamış bir şey var
ve oradan hâlâ ışık sızıyor.

Ve belki de bu yüzden
henüz bitmedi hiçbir şey…
Ve insan en çok, kırıklarından sızan ışıkla aydınlanır.