Ne ağlarsın, sağa sola dökülüp
Bir sen büyümedin zorlu şartlarda
Soğuklarda korkuları örtünüp
Ben de yattım bahçelerde parklarda

Bilgiçlik taslayıp kesme kendini
Sözün çürüğüyle asma kendini
Bir de beni dinle kasma kendini
Gül yaprak açar mı hiç çoraklarda

Oyunlar sınırlı, izin şartlıydı
Kurallar katıydı, ceza katlıydı
Günler ne güzeldi, nasıl tatlıydı
Ekmeği bandığım o bulaklarda

Tuzlu göl yolunda tarla başında
Temmuz sıcağında şubat kışında
Az koşmadım naylon topun peşinde
Pustum, duldalandım dar sapaklarda

Çocukluk ne bilsin kavgada küs’ü
Yoklukla can bulur varoş türküsü
İçime düşünce dayak korkusu
Saklanıp uyurdum susuz arklarda

Gölgeler belirse sesler yaklaşsa
Endişem azardı kediler kaçsa
Bu şehir bir dile gelse konuşsa
Az sabah etmedim boş sokaklarda

Yasaklara karşı koyup tavrımı
Atmışlığım vardır cesur adımı
Kalpten ok geçirip kendi adımı
Kazıdığım oldu köhne banklarda

Durumu perişan bir gün görmemiş
Nicesin tanıdım sefa sürmemiş
Osman Oktay Çiko Haceli Memiş
Arkadaştık zay i oldular çarklarda

Unutmak intihar yaşarım halen
Neler yaşamışım şaşarım halen
Aklıma düşünce üşürüm halen
Dudağım titriyor yaşım kırklarda

Bilal-im savaştım çok bedel verdim
Ömrün hırkasını sevgiyle ördüm
Zirveyi de gördüm dibi de gördüm
Hayat düşe kalka yürür şarklarda....Bilal Karaman (Bilal-i)