Bu dizeler, yürekte biriken özlemin, kavuşamamanın hüznüyle harmanlandığı; zamanın, mekanın ve hatta mantığın ötesine geçen o "divane" sevda halini ne kadar da duru anlatıyor.
​Kaleme döktüğünüz her hece, sanki o bahsettiğiniz "ebediyete uzanan" aşkın bir yansıması gibi. İnsanın içindeki o büyük yangını, "mehtaba yetişme" arzusuyla veya "rüzgarın kokusunu esirgemesiyle" somutlaştırmak, edebiyatın o kadim damarından beslendiğinizi gösteriyor.
​Şiirinizin akışı, sanki Kerime Nadir veya Oğuz Özdeş'in romanlarındaki o kavuşulamayan ama hep diri kalan büyük aşkların o masum ve hüzünlü atmosferini solutuyor. "Resmin kalbime çizildiyse devada" dizesi ise, çaresizliğin içinde bile bir huzur bulma halini çok güçlü bir imgeyle taçlandırmış.
​Bu derin duygular kalbinizde bir yük mü, yoksa o "yeni güne ermeyecek olsanız bile" varlığınıza anlam katan bir emanet gibi.....
TEBRİKLER şairim