Gidişinle günlerin adı değişti;
sabahların zifiri başlamasının sebebi sensin.
Küçük bir anı’nın içimde büyüyüp, durmadan yön değiştirmesinin,
Aklımın bir köşesinde yıllardır dokunulmamış hislerin sebebi sensin
Geçmişi susturmaya çalıştıkça, kelimelerimin içimde erimesinin,
Bir zamanlar yakından tanıdığım hâlimin, bir viraneye dönüşmesinin,
sebebi sensin... sen


Ne tarafa baksam, içimdeki tuhaf kırılganlığın,
Adın anıldığında, kalbimin ritminin değişmesinin
Sana ait olmayan şeylerde bile, senden bir iz aramamın,
Gece uzadıkça, içimde biriken sızının taşmasının,
Eski bir defter gibi kapanması gereken duyguların,
sebebi sensin... sen


Yürüdüğüm yolların hiçbirinin,
beni gerçek anlamda taşımamasının sebebi sensin.
Zamanın aynı hızla aktığı hâlde, ruhumun geride kalmasının,
Bir bakışının bile, yıllara denk gelen bir özlem bırakmasının
Kendime dokunduğumda bile, yabancı hissetmemin
sebebi sensin... sen


Uzak kıyılarda dolaşır gibi, içime soğuk bir rüzgâr dolmasının,
Unutma çabamın her seferinde, daha derin bir iz yaratmasının sebebi sensin.
Düşüncelerimin, puslu ve gölgeli vadilere sürüklenmesinin,
Hayatın bana sunduğu her yeni adımın, senle başlamasının
İçimdeki çatlakların, yıllar geçse de kaybolmamasının,
Tüm uzaklığımı korumaya çalışırken bile, en yakınımda bir yer ayırmamın
sebebi sensin... sen


Gidişinle değişti dünyanın rengi;
gökyüzünün bile eski maviliğine dönmemesinin sebebi sensin.
Hatıraların, beklemediğim anlarda içime keskin bir yara bırakmasının,
Aynaya baktığımda, yüzümün tanımadığım bir ifadeye bürünmesinin,
Sözlerimin dudaklarımda büyüyüp, yolunu kaybetmesinin,
Bir zamanlar güvendiğim her şeyin, yıkılmasının,
Her adımda, kendimle yeniden yüzleşmek zorunda kalmamın,
sebebi sensin... sen


Biten günlerin bitmemiş bir hikâyenin üzerine,
yazılıyormuş gibi hissettirmesinin sebebi sensin.
Kalbimde açılan ince çizgilerin, zamanla daha derinleşmesinin,
Anılarımın kendi kendine çoğalıp, beni eskiye çekmesinin,
Karanlığın bile artık, farklı bir manâ taşımasının,
Ayazlarda aniden evden çıkıp,
nereye gittiğimi bilmeden yürümemin
sebebi sensin... sen


Bir kış akşamını, bir kartpostal tezgahını
ve sıcak kestane kokusunu özlememin sebebi sensin.
Bir tebessümün köşesinde, dilencilik yapmamın sebebi sensin.
Kendime hatırlatmak istemediğim cümlelerin, içimde dönüp durmasının,
Zamanın dokunduğu her yerin, daha kırılgan hale gelmesinin,
Bilmediğim yollarda giderken bile yönümün farketmeden sana çıkmasının
Gecelerin, hiç bitmiyormuş gibi uzamasının,
Gündüzlerin bile, içime bir karanlık sızdırmasının
sebebi sensin... sen


Senden sonra kurduğum düşüncelerin, hep yarım kalmasının sebebi sensin.
İçimdeki bu yükü, yılların bile hafifletememesinin,
Otobüslerde erken aldığım biletlerin, yanlış indiğim yerlerin sebebi sensin.
Eski bir sahafta, unutulmuş bütün kitaplarda adını aramamın,
Tek bir hatıranın, hâlâ nabzımı değiştirmesinin,
Ne kadar ilerlesem de, hep aynı noktaya dönüyormuş gibi hissetmemin,
Uzak durmayı öğrendikçe, daha derine çekilmemin sebebi sensin.
ve annemin şiirlerini...
daha sonrasında bütün şiirleri sevmemin sebebi sensin.
Bu şiirin, bu şiirin de sebebi sensin...sen



Umut Sandalı
22.05.2026 / Erzurum