Hâkim bey, bir hüküm ver bu sevdaya,
Ben sevdim, o bir gün olsun dönüp bakmadı.
Uğruna canımı sererdim de yollarına,
O, gönlünde bana bir yer açmadı.
​
Ben sadece sevdim, o ise ihaneti seçti,
Bu aşkın her faslında kaybeden ben oldum.
Gözyaşı pınarımda ömrüm eriyip geçti,
Her gece kederle, hüzünle doldum.
​
Yıllarımı verdim, bir hiç uğruna,
Sanki bir düşmandım, öylece vurdu.
Hasretin yükünü sardım da sırtıma,
O gitti, karşımda elleriyle durdu.
​
Söyle Hâkim bey, adalet neresinde bu işin?
Sevdiğim kadının hiç mi suçu yok bu yarda?
Hep sevenler mi mahkûm olur bu bitişin?
Neden sadece aşıklar kalır fırtınada, karda?
​
Ben vefa bekledim, o cefa verdi,
Kurduğum hayaller başıma yıkıldı.
Hangi kanun sevdayı böyle yerdi?
Boynuma ayrılığın zinciri takıldı.
​
Şahidim geceler, sanığım yalnızlık,
Müebbet yemiş bir gönül var burada.
İçimde dinmeyen o büyük ıssızlık,
Bir umut bekliyor hâlâ kıyıda, karada.
​
Kalemini kıracaksan benim için kır,
Zaten ruhum sürgün, bedenim yorgun.
Bu dert içimde bitmeyen bir ur.
Sevenin suçu mu ölmek yolunda?
Bırak bu sevda da mahşere gitsin,
Hüküm senin olsun, günah o kulda...