YÜREK KABININ NÖBETÇİSİ

Ben, herkesin kalp taşıdığını sandığı bedende, bir yürek kabı taşıyorum...

Sanmayın içimde dolaşan kan;
Yarım kalmış vedalar,
Vedası bile olmayan elvedalar,
Söylenmeye korkulmuş cümleler...
Ömrünü beklemekle geçirmiş,
Göç edecek bir yurt ,bir ülke bulamamış, yorgun kanatlı kuşlar...

Kimse bilmez beni,
Çoğu insan kendi evinin kapısında yaşlanır,
Ben kendi içimin eşiğindeyim...

Koca bir ömür,
Gönlüme giren çıkan seslerin ayak izlerini siliyorum....
Çünkü sadece ben biliyorum,
İçimde kalan sözlerin çürümediğini,
Her vakitte kök saldığını...

İçimdeki suskunluklar bir ormanı aratmıyor,
Bir rüzgâr esse, yaprak yerine hatıra dökülüyor,
Bir yağmur yağsa,
Gönlümden toprağın değil,
Bekleyişin kokusu yükseliyor...

Gece olunca yıldızları saymam,
Ben, içimde birikmiş , hâlâ sönmemiş cümlelerin kayıp gidişini izler, sesini duyarım...

Bilmem ;
Hangisi yaralı,
Hangisi uykuda,
Hangisi doğup,hangisi ölüyor,
Hangisi umutsuz,
Hangisi hâlâ bekliyor, onu dinlerim...

İnsanlar yalnız kalınca sessizleşir biliyorum,
Yalnız yajalayınca beni sessizlik,
İçimdeki şehirler konuşmaya başlıyor...

İşte bakın !
Şu sokaktan çocukluğum ,
Bakın bakın !
Şu sokaktan gençliğim,
Bir sokaktan kaybettiklerim,
Bir başka sokaktan, ellerimle inşa ettiğim devrilen hayallerim...
Bakın , şuradaki meydanda affedemediklerim oturuyor,
Bir başka meydanda ise çoktan affettiklerim...

Ne garip...
Bazı insanlar kırıldığı yere değil,
İyileştiği yere yabancı hissediyor kendini....
Ben de onlardanım,
Acılarımı hangi sokakta,
Hangi köşe başında
Hangi mahşeri kalabalıkta görsem tanıyorum ...
Mutluluklarımı mı ?
Mutluluklarımın yüzünü tenhada bile seçemiyorum...

Ama yine de ,yürek kabımın nöbetini bırakmıyorum...
Çünkü bir gün,
Belki bir gün,
yolunu kaybetmiş bir sevinç gelir kapımı çalar,
Belki bir dua susuz kalır, bir yudum su ister,
Geldiklerinde beni evde bulsunlar istiyorum...
Bu yüzden bekliyorum...
Bu yüzden gitmiyorum...
Bu yüzden tüm frtınalara rağmen,
İçimdeki lambayı rüzgârlara söndürmüyorum...
Herkes uyurken,
sessizliğin omzuna başımı koyup,
Geride bıraktığım yıllara şunu fısıldıyorum ;
"Ey ömür...
Benden aldıklarını geri istemiyorum...
Ama lütfen, yalvarıyorum ,
Bende bıraktıklarının hikmetini bir gün bana anlat..."

Sonra yeniden dönüyorum
yürek kabımın başına...
Bir dervişin kandiline baktığı gibi,
Bir annenin uyuyan çocuğunu izlediği gibi,
Bir ağacın kendi köklerine eğildiği gibi...
Sessiz,
Derin,
Vazgeçmeden,
Israrla ce inadına...

Çünkü ben,
Benden giden mevsimlerin ardından şunu öğrendim ;
İnsan, en çok kendisini terk etmediği gün eve varırmış...

Ben hâlâ ;
Kendi yürek kabımın başında,
Kendime dönüşün nöbetini tutuyorum...📌🧡😔🚬


Bu şiir , kendi iç dünyasının bekçiliğini yapan bir kadının şiiridir...📌😔