Ben hüznün ta kendisiyim,
Adını ansam, iç çekişler düşer harflerime,
Bir yokuş büyür içimde,
Öldürür kalbimi ayrılık,
Her adımda biraz daha, biraz daha eksilirim,
Eksilirim, eskirim kendimden...

Huzurdan uzak birisiyim,
Sanki tüm geceler bana emanet,
Sanki karanlıklar bana akraba,
Gündüzü geçtim, güneşi geçtim dee,
Ay bile bakmaz yüzüme,
Yıldızlar kaçırır gözlerini gözlerimden,
Çünkü ben,
Çünkü ben, kendi ışığınıa bile küsmüş bir gölgenin,
Sızısıyım, sızıntısıyım...

Delisiyim sonbaharın, kışın,
Delisiyim acıların,
Delisiyim acı anıların...
Dalda bir yaprak sararır,
Bir "oku" emri gönlümün bakışına davetsiz oturur,
"Emre itaat, ey gönlüm" derim,
Sararan her yaprakta kendi vicdanımı okurum...
Bir yaprak düşer, bin anı kırılır içimde,
Ve sadece ben duyarım kırıkların sesini,
Susturamam hiçbir vakit iç sesimi...

Bir gidiş var içimde,
Ne geri dönüşü,
Ne yolu, ne de kapısı var,
Hangi yöne assam gözlerimi duvar...
Sanki sen, hiç gelmemişsin gibi bir yokluk,
Ben de ise, hiç sevilmemişim gibi bir eksiklik...
Yasak, adını anmak,
Dilimin ucunda titreyen harflere üşümek bile yasak...
İsminle başlayan her cümle yarım,
"Biz" dediğim her yer, kendi yalnızlığım...

Ben ağlarken,
Bu şehir de benimle ağlıyor sanıyordum,
Meğer ben, kendi içine yağan bir boran,
Kendi içine esen bir fırtınaymışım,
Meğer ben, kendi duygularını içinde boğan bir deniz,
Kendini alabora eden bir intihar gemisiymişim...

İmkansızlık, ikimizin arasına çekilmiş bir perde,
Bir uçurum imkansızlık...
İmkansızlık, bir kader ve belki de bizim bile duymadığımız,
Dilimizden kalbimize dökülen, bir suskunluk yemini...
Belki de İmkansızlık,
ben seni sevmeyi öğrenmenin ABC’ sindeyken,
Senin bana sensizliği ezberlettiğin, sinsi bir alfabe...

Hasretsin içimde,
adını da koyamadığım bir yara...
Ne kabuk tutarsın,
Ne de kanatmaktan vazgeçersin...
Ve sen, ne kadar yara olursan ol,
Sen beni ne kadar kanatırsan kanat,
Sen benim, en güzel acım,
En güzel sızımsın...
Hem beni en çok var edenim,
Hem de en çok yok edenimsin...
Sana dair hayallerim gözlerimin önünde,
Sarı benizli bir tavandan akıp gidiyor,
Ve ben artık direnmiyorum,
Gözlerimin nöbetinin yavaş yavaş bittiğini anlıyorum...📌🥺

Leyla Bay