Ne dağlar yordu beni ne yollar
Ne yağmur ne de ayaza duran kışlar
Yüreğimde taşıdığım umutla her zaman
Aydınlığa çıktı en karanlık anlar.

Ne hasret tüketti beni ne ayrılık
Ne de gönlüme düşen derin kırgınlık
Sevgiyle yoğruldu her geçen günüm
İnsan yaşadıkça büyür bağlılık.

Bir köy türküsüdür içimde kalan
Toprak kokusunda saklıdır zaman
Dost eli değince çoğalır sevinç
Muhabbettir ömrü güzelleştiren iman.

Gün doğar yeniden umutla her sabah
Silinir gönülden keder dert, ah
İnsan sevdiğiyle güçlüdür her daim
Sevgi varsa dünyada eksilmez ferah.

Ne gökyüzü oldum dertleri örten
Ne de bulut oldum yağmura dönen
Bir insan yüreği taşıdım ömrümce
Sevgiyle çoğalan umutla büyüyen.

Kimi zaman yağmuru gördüm karıyla
Kimi zaman sınandım yokluk larıyla
Ama eğilmedim hayatın önünde
Yürüdüm inancın ve sabrın ışığıyla.

Bir köy özlemidir içimde yaşayan
Dağların sesinde hatıralar uyuyan
Anamın duası babamın nasihati
En kıymetli mirastır bana kalan.

Su gibi duruyum, ekmek gibi helal
Dostluğum samimidir sözlerim doğal
Sert akar dağların kaynak suları gibi
Yüreğim merttir benim sevgimdir asıl.

Gün gelir göç ederiz bel ki bu dünyadan
Bir hoş seda kalır dostların ardında
İyilikle anılmak nasip olursa bize inşallah
İşte en büyük servet budur insana...

Hüseyin YANMAZ
05.06.2026