Ellerimde yıllanan bu kısır bilmecenin
Birleşiyor silueti bin asırlık gecenin

Gözlerini usulca tınılayan vesvese
Yapayalnız kalırdım yüreğini vermese

Bir an var; kırıyor anne kilimlerini
Düşüyor alev topu, yakıp iklimlerimi

Basıyor kara bulut ansızın maviliği
Ve kusur işliyor nakış nakış safiliği

Bükülmüyor yalnızlığın içinde onun adı
Uçmayı öğrenmemiş kuş misali kanadı

Asılsız ihbarlar, uğultulu sokaklar
Ölüm ölüm heryere beni soracaklar

Ecel meleği tuttu ruhun, çıkarıp aldı dersin
Ummana kafa tutan bir küçük sal’dı dersin

Yakıyor Züleyha gözün, en çetin al’ları
Yakıyor beni sana getiren o sabahları

Sen dahi içimin yangınıni bilmezsin
Nehirler ortasında seni arıyor sesim

Islak toprak kokusu tütsülüyor baharı
Penc-i sır fırtınası ütülüyor dağları

Sen Züleyha, ufkumda coşan zümrüt tanesi
Sen Züleyha ömrümün ebedi mihmanesi

Belki ruhum ey yar, şehrine yükselir
Seni gören bu aşk, barıştırır küsleri